Okres dojrzewania

Praktycznie wszyscy rodzice, którzy przeżyli okres dojrzewania u swoich dzieci, wiedzą, jak trudny to jest etap zżycia i ile trzeba włożyć wysiłku, by przejść przez ten okres w miarę bezpiecznie. Otóż mówimy o czasie, kiedy dziecko przemienia się w młodego człowieka, czyli dla dziewcząt jest to okres około 12 – 15 lat, dla chłopców 14 – 17. W tym czasie hormony zaczynają szaleć. Dzieci zupełnie inaczej zaczynają postrzegać otaczającą ich rzeczywistość. Następuje huśtawka nastrojów, bardzo łatwo przejść wtedy od wzburzenia do euforii, od płaczu do śmiechu. Młodzież zaczyna interesować się płcią przeciwna, następują pierwsze flirty, randki, zakochania. Czasem drobiazg dorasta do rangi problemu nie do pokonania i odwrotnie – bagatelizowane są sprawy naprawdę ważne. W tym okresie czasu młodym ludziom wydaje się, że nikt ich nie rozumie, że oni tylko wiedza, jak żyć, co jest ważne, a co nie. Bardzo trudno jest wtedy znaleźć z nimi wspólny język. Generalnie narasta w nich bunt przeciwko rodzicom, szkole, ogólnie światowi ludzi dorosłych. To wszystko stawia przed nami, jako rodzicami i opiekunami, ogromne zadania, by przetrwać ten okres, a jednocześnie nie stracić dobrego kontaktu z dzieckiem, nie zepsuć dobrych stosunków, zachować zdrowe, rodzinne relacje. A nie jest to łatwe. Każdego dnia musimy być uzbrojeni w cierpliwość, wykazać się opanowaniem. Każdy z nas wtedy powinien przeistoczyć się w znakomitego psychologa, postępować profesjonalnie, z wyczuciem, taktem. Jednocześnie z miłością do dorastającego dziecka, co pozwoli przetrwać trudne chwile i zachować spokój. Czasami nie warto na siłę łamać dorastającego człowieka, mimo iż widzimy, że ewidentnie brnie w coś, co nie jest dla niego dobre. Rozmowa, nawiązanie wspólnych, koleżeńskich momentami relacji pozwoli z czasem odwrócić niekorzystne tendencje. Pamiętajmy, ze w tym okresie czasu młody człowiek ma 100 tysięcy pomysłów na minutę, lecz zapał słomiany. Coś, przy czym w tym momencie się upiera i dałby się za to zabić, za godzinę może być głupim pomysłem. A więc czasami z naszej strony wycofanie się na chwile z forsowania własnego przekonania, przeczekanie burzy, będzie najwłaściwszą decyzją. Bardzo ważna jest w tym okresie nasza ścisła współpraca ze wszystkimi, którzy mogą pomóc, a nie powinni szkodzić naszemu dziecku, a więc: wychowawca dziecka, nauczyciele, pedagog szkolny. Czasem nie zaszkodzi konsultacja z dobrym psychologiem.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.